Η αυτοκτονία ενός Πολιτισμού
Μοιραστείτε το

Αφιερωμένο στην Μέλη και στον Τίγρη, θύματα του “πολιτισμού” νέας γενιάς, που το τελευταίο διάστημα πετροβολουνται, από παιδιά και μπαίνουν στο στόχαστρο γονιών. Η ανάγκη να βρεθούν υιοθεσίες είναι άμεση!

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΠΩΣ Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΖΩΩΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Κάπου έξω από ένα κατάστημα, ο μαγαζάτορας κάνει “πλάκα” με τον γατούλη που αράζει στο πεζοδρόμο : “Πάρτον από εδώ μην φάει καμιά κλωτσιά”. Λίγο πιο δίπλα δυό γείτονες μαλώνουν, όταν ο γάτος του ενός μπαίνει στο μπαλκόνι του άλλου, “Δεν θέλω γατιά εδώ, εγώ έχω παιδιά!”. Στο ακριβώς πίσω στενό, μια μεσήλικη κυρία, βρέχει με το λάστιχο τα γατιά της πρασιάς της, ώστε να εξαφανιστούν. Το αποτέλεσμα: όλα τα μωρά εκείνη την χρονιά, πέθαναν από πνευμονία. Στο πάρκο απέναντι, μια μαμά τραβάει το παιδί της, να μην πλησιάσει ένα σκύλο 10 κιλών, “Έλα εδώ, θα σε δαγκώσει!”.

Η αλήθεια είναι, ότι δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σε όλα τα παραπάνω, παρά μόνο η αποστροφή, που νιώθει μια μεγάλη μερίδα ανθρωπων, για τα αδέσποτα και δεσποζόμενα ζώα συντροφιάς.
Μια αποστροφή, που έχει εισχωρήσει τόσο βαθιά στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που εκφραζόμαστε ή κάνουμε το καλαμπούρι μας, που άθελα μας αντιγράφεται άπο την ίδια την κοινωνία. “Όχι φυσικά και δεν θα κάναμε πράξη καμιά από τις απειλές μας, άλλωστε μια πλάκα ήταν.” Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι στην αυλή μας δεν τα θέλουμε, άλλωστε έχουμε κάθε δικαίωμα για αυτό!

Οι σκέψεις μας δεν γίνονται πράξεις, τουλάχιστον όχι από εμάς. Γίνονται όμως, φερέφωνο μιας ολόκληρης κοινωνίας, δημιουργούν κουλτούρα, στερεότυπα, συμπεριφορές και στάση ζωής. Μεταλαμπαδεύονται από εμάς στους επόμενους, γίνονται συνήθειες, γίνονται “Θέλω” και ύστερα γίνονται ανάγκες. Ανάγκες που εντέλει γίνονται νόμοι ενός κράτους! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, που οι υγειονομικές διατάξεις, σε αντίθεση με άλλες χώρες, απαγορεύουν την είσοδο ζώων σε πολλούς χώρους, ακόμα και στις παραλίες. Παρόλα αυτά, ο “πολιτισμός” και η ιδιοσυγκρασία μας επιτάσουν κάτι διαφορετικό:

Αφού καταφέραμε να γεμίσουμε τις παραλίες με πλαστικά και αποτσίγαρα, να πετάξουμε τις μάσκες και τα γάντια μιας χρήσης στο πάρκο, που κάναμε βόλτα στην καραντίνα, κάναμε και κάτι ακόμα πιο σπουδαίο! Καταφέραμε να επεκταθούμε παντού χτίζοντας κάθε σπιθαμί του αστικού ιστού και γκρεμίζοντας τα σπιτάκια που βρήκαν καταφύγιο τα αδέσποτα, γιατί δίπλα είναι η παιδική χαρά, που παίζουν τα παιδιά μας. Επιπλέον διώξαμε τις γάτες, που σκάβουν τον κήπο μας και το σκυλί που βρήκε δροσιά στο πλατύσκαλο μας, γιατί πολύ απλά ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ!!!

Την ίδια στιγμή, μια παρέα παιδιών πλησιάζει μια μαύρη γάτα, προτάσσοντας ένα κομμάτι ξύλο. “Να αυτήν, η γάτα είναι κακιά!” Κάποιος τρέχει να προλάβει την κατάσταση. “Γιατί το κάνεις αυτό; Τα ζωάκια πρέπει να τα σεβόμαστε”. Η απάντηση του παιδιού αποσβολωτική : “Έμένα γιατί όμως, γιατί δεν με σέβεται κανείς; “. Δευτερόλεπτα μετά η παρέα κυνηγάει και χτυπάει ένα άλλο παιδί που τυχαίνει να περνάει απο το σημείο με το ποδήλατο.

Υ.Γ Τα αναγραφόμενα στο κείμενο αποτελούν πραγματικά γεγονότα.

Εθελοντές φιλόζωοι Χαριλάου

Μοιραστείτε το

Αφήστε μια απάντηση